Επιστολή προς όλες τις κακοποιημένες γυναίκες

Σου γράφω για να σου σβήσω το φόβο.
Έχω περάσει από τη θέση σου… Πρώτα διαφωνούσε έντονα… Το βρήκα ΟΚ. Μετά με υποτιμούσε όλο και πιο συχνά… Το ανέχτηκα, γιατί δεν ήθελα να δω. Λίγο αργότερα, οι φωνές του άρχισαν να σκίζουν την καρδιά μου. Ηρεμούσε, γινόταν τρυφερός και το έριχνα στην “κακιά στιγμή”, τα νεύρα από τη δουλειά, τη μοναξιά του, που είχαν πεθάνει και οι δυο του γονείς… Δικαιολογίες, μέχρι που με έσπρωξε μια μέρα τόσο δυνατά, που έπεσα και κουνήθηκε το μυαλό μου.
Κουνήθηκε για τα καλά… Πήγε στη θέση του. Και ΕΙΔΑ…Είδα τον εαυτό μου να έχει μελανιές, σημάδια στο σώμα, αίμα στη μύτη. Είδα την Ειρήνη να πέφτει…να πέφτει….ώσπου να χαθεί εντελώς. Δε μου άρεσε αυτή η εικόνα μου. Με τρόμαζε πιο πολύ από τη βία που ήδη είχα υποστεί. Τόσο λεκτικά, όσο και ψυχολογικά – και πλέον σωματικά.
“Δεν ανήκω εδώ”, σκέφτηκα. “Η ευτυχία δε μοιάζει σε τίποτα με όλο αυτό που ζω!”. Έφυγα και χάθηκα εντελώς. Άλλαξα πόλη και αριθμό. Σίγουρα θα είναι ακόμη θυμωμένος μαζί μου, αλλά δε με αγγίζει πια!!!
Δεν ανήκεις εκεί ούτε εσύ.
Δεν ανήκεις εκεί που σε υποτιμάνε, σου κλέβουν το χαμόγελο, σου επιβάλλονται, σε σκλαβώνουν στα δικά τους “θέλω” τόσο πολύ, που διαγράφεις τα δικά σου! Δεν ανήκεις εκεί που σε κάνουν να κλαις, να χάνεις το “είναι” σου, να σκίζεται η καρδιά σου.
Ο ήλιος πρέπει να λούζει το όμορφο πρόσωπό σου. Να το χαϊδεύει το φως. Και όχι να το χτυπάει κανενός το χέρι.
Ανήκεις σε εσένα και – ναι – ανήκεις στα όνειρά σου. Και στα όνειρά μας, το κακό το τέρας, το διώχναμε μακριά. Περιμέναμε μόνο τον πρίγκιπα και αυτός μας αξίζει!
Μη φοβάσαι να φύγεις! Κάντο, πριν να γίνεις κι εσύ φωτογραφία στις εφημερίδες. Όλα είναι μια στιγμή… Μία κακιά στιγμή, που μπορείς να την αποφύγεις. Διάλεξε να ζήσεις!!!!!!!!!!!!!

Με εκτίμηση και συμπαράσταση σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται κάθε είδος κακοποίησης,
Ειρήνη, 47

 

 

(photo  copyright Shutterstock )

Σου γράφω για να σου σβήσω το φόβο.
Έχω περάσει από τη θέση σου… Πρώτα διαφωνούσε έντονα… Το βρήκα ΟΚ. Μετά με υποτιμούσε όλο και πιο συχνά… Το ανέχτηκα, γιατί δεν ήθελα να δω. Λίγο αργότερα, οι φωνές του άρχισαν να σκίζουν την καρδιά μου. Ηρεμούσε, γινόταν τρυφερός και το έριχνα στην “κακιά στιγμή”, τα νεύρα από τη δουλειά, τη μοναξιά του, που είχαν πεθάνει και οι δυο του γονείς… Δικαιολογίες, μέχρι που με έσπρωξε μια μέρα τόσο δυνατά, που έπεσα και κουνήθηκε το μυαλό μου.
Κουνήθηκε για τα καλά… Πήγε στη θέση του. Και ΕΙΔΑ…Είδα τον εαυτό μου να έχει μελανιές, σημάδια στο σώμα, αίμα στη μύτη. Είδα την Ειρήνη να πέφτει…να πέφτει….ώσπου να χαθεί εντελώς. Δε μου άρεσε αυτή η εικόνα μου. Με τρόμαζε πιο πολύ από τη βία που ήδη είχα υποστεί. Τόσο λεκτικά, όσο και ψυχολογικά – και πλέον σωματικά.
“Δεν ανήκω εδώ”, σκέφτηκα. “Η ευτυχία δε μοιάζει σε τίποτα με όλο αυτό που ζω!”. Έφυγα και χάθηκα εντελώς. Άλλαξα πόλη και αριθμό. Σίγουρα θα είναι ακόμη θυμωμένος μαζί μου, αλλά δε με αγγίζει πια!!!
Δεν ανήκεις εκεί ούτε εσύ.
Δεν ανήκεις εκεί που σε υποτιμάνε, σου κλέβουν το χαμόγελο, σου επιβάλλονται, σε σκλαβώνουν στα δικά τους “θέλω” τόσο πολύ, που διαγράφεις τα δικά σου! Δεν ανήκεις εκεί που σε κάνουν να κλαις, να χάνεις το “είναι” σου, να σκίζεται η καρδιά σου.
Ο ήλιος πρέπει να λούζει το όμορφο πρόσωπό σου. Να το χαϊδεύει το φως. Και όχι να το χτυπάει κανενός το χέρι.
Ανήκεις σε εσένα και – ναι – ανήκεις στα όνειρά σου. Και στα όνειρά μας, το κακό το τέρας, το διώχναμε μακριά. Περιμέναμε μόνο τον πρίγκιπα και αυτός μας αξίζει!
Μη φοβάσαι να φύγεις! Κάντο, πριν να γίνεις κι εσύ φωτογραφία στις εφημερίδες. Όλα είναι μια στιγμή… Μία κακιά στιγμή, που μπορείς να την αποφύγεις. Διάλεξε να ζήσεις!!!!!!!!!!!!!

Με εκτίμηση και συμπαράσταση σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται κάθε είδος κακοποίησης,
Ειρήνη, 47

 

 

(photo  copyright Shutterstock )

About me

Είμαι δημοσιογράφος. Μου αρέσει να γυρίζω τον κόσμο και να συλλέγω ιστορίες. Εμπνέομαι από τους ανθρώπους.

Μότο μου για τη ζωή;
"Οι μεγάλες αποφάσεις θέλουν ένστικτο, οι μικρές λογική"

What's New
Follow us
https://www.facebook.com/MonkGrapesAndSpirits/